Գոռ Աբրահամյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է․
Իր ասուլիսում ՀՀ երկրորդ
նախագահն ասում է, թե 1997թ․ ինքը համաձայնել է ՀՀ-ում վարչապետի պաշտոնն ստանձնելու
այդ ժամանակվա նախագահ Լևոր Տեր-Պետրոսյանի առաջարկին՝ այն պայմանով, որ նրան որպես
«շեֆ» չի ընդունելու, այլ ընդունելու է «գործնական հարաբերություններ»։ Նման անկեղծությունն
իհարկե, ողջունելի է։
Բայց տառաճանաչ ցանկացած
մեկը գիտի, որ որևէ պետությունում վարչապետի և նախագահի հարաբերությունները սեպարատ
պայմանավորվածություններով չեն կարգավորվում, այլ Սահմանադրությամբ ու օրենքներով։
Ի՞նչ է նշանակում՝ վարչապետի
պաշտոնն զբաղեցնելու համար պայման դնել, թե նախագահին որպես «շեֆ» չեմ ընդունելու կամ
պաշտոնում նշանակել՝ նախագահին որպես շեֆ չնդունելու պայմանին համաձայնելով։
Հանցավոր խմբավորո՞ւմ
է, սեփական կանտորա՞ է, ի՞նչ է պետությունը։
Եթե Ռ․ Քոչարյանը նկատի
ունի որպես ղեկավար ընդունել- չընդունելու հանգամանքը (իսկ որ դա նկատի ուներ, թույլ
է տալիս ենթադրել նրա ձևակերպումը որպես ԼՂՀ նախագահ, երկար ժամանակ «շեֆ» չունենալու
վերաբերյալ), ապա հարց է առաջանում՝ իսկ նախագահական կառավարման համակարգ ունեցող երկրում
սահմանադրական ի՞նչ կարգավիճակով էր նա ընդունում Տեր-Պետրոսյանին․ ենթակայի՞, կամ՝
ինչ կարգավիճակով էր Տեր-Պետրոսյանը նրան նշանակում վարչապետ․ համանախագահի՞․․․ Այդ
«գործնական հարաբերություններն» իրենցից ի՞նչ էին, ի վերջո, ներկայացնում։
Սահմանադրական կարգը
էն գլխի՞ց էր, փաստորեն, արտաքնոցի թղթի կտոր։
Եվ երկրորդ նախագահը
շատ ճիշտ է ասում․ հարցադրման հասցեատերը ոչ թե ինքն է, այլ հակասահմանադրական հարաբերությունների
կոնցեպտի նման պայմաններ առաջադրելուց հետո դրան համաձայնողն ու նշանակողը։
Տեր-Պետրոսյանը, հուսով
ենք, նաև կպատասխանի, թե ինչու է համաձայնել վարչապետի մոտ նախագահ աշխատել, եթե Ռ․
Քոչարյանը, իհարկե, ճիշտ է, և այդ պայմաններում հիմա ո՞վ է, իր 2007-08թթ․ բնորոշման
համաձայն՝ Հայաստանում թաթար-մոնղոլական կառավարման համակարգի հիմնադիրը․ ի՞նքը, թե
Ռոբերտ Քոչարյանը։
