ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանն այսօր գրառում է կատարել, որում մասնավորապես ասել է. «Համոզմունքս այն է, որ մեր ժողովուրդը շատ վաղուց է կատարել իր ընտրությունը՝ հօգուտ Իրական Հայաստանի: Բայց մենք՝ տարբեր ժամանակներում կառավարողներս, նրան չենք լսել, այլ ըստ էության մեր ժողովրդին պարտադրել ենք ապրել «պատմական ցիկլի» մեջ: Հենց սրա համար է, որ պետք է ներողություն խնդրենք մեր ժողովրդից, ու ես խնդրում եմ իմ բաժին ներողությունը»:

Թեմայի վերաբերյալ Civic.am-ը զրուցել է քաղաքագետ Ռոբերտ Ղևոնդյանի հետ, որը մեկնաբանել է, թե ինչ ենթատեքստով է սա ասված։

«Հավանաբար իրական և պատմական Հայաստանների միջև վարչապետի կողմից առաջարկված խոսույթի ենթատեքստում  այնուամենայնիվ պետք է նշել, որ պետությունը կենդանի օրգանիզմ է և, քաղաքական գիտության հետ ծանոթ լինելով, անհրաժեշտ է հասկանալ և գիտակցել, որ ժողովրդի բարեկեցիկ ապրելու, պետության հզորացման, առաջընթացի զարգացման անմերժելի պայմանն է։ Այն, որ պետությունը ժամանակի ընթացքում կարող է մեծանալ, կարող է ժամանակի ընթացքում փոքրանալ, ինչն ապացուցվում է մեր պատմության բազմաթիվ դրվագներով։ Եվ դա ոչ թե կապված է նրա հետ, որ Հայաստանի ժողովրդին խաբել են, ինչպես նշում է Փաշինյանը, այլ կապված է պետության բնական զարգացման գործընթացի հետ»,- ասաց Ռոբերտ Ղևոնդյանը։ 

Վերջինս նշեց, որ այդուհանդերձ պետք է անպայմանորեն շեշտել, որ մեկը մյուսին չի հակասում, և եթե ՀՀ ժողովուրդը ապրի բարեկեցիկ, զարգանա, ժողովրդագրական խնդիրները լուծվեն, մարդկանց քանակն ավելանա՝ ամենակարևորը, ապա հավանականություն կա, որ ժամանակի ընթացքում ՀՀ սահմանները կարող են մեծանալ, և ընդհակառակը՝ եթե ՀՀ ժողովուրդը վատ ապրի, արտագաղթի, բնակչությունը նվազի, սոցիալական խնդիրները վատանան, ապա շատ հնարավոր է՝ ՀՀ տարածքը փոքրանա։

«Կարծում եմ՝ վարչապետի հայտարարությունը ներքաղաքական է, կապված է Հայաստանի հասարակության մեջ որոշակի մոտեցումներ ձևավորելու նպատակի հետ, կապված է Հայաստանի ներսում Հայաստանի իշխանությունների քաղաքականությունն ավելի հասկանալի դարձնելու հետ, և կարծում եմ՝ այդ ենթատեքստը, որ եթե ՀՀ ժողովրդի բարեկեցությունը ապահովվի, ապա ՀՀ-ն կարող է բազմաթիվ խնդիրներ լուծել, բայց պարտադիր չէ, որ այդ խնդիրների մեջ լինեն  պատմական Հայաստանի ինչ-որ տարածքներ ազատագրելը։ Կարծում եմ՝ այդ ենթատեքստը կարմիր գծի, կարմիր թելի ձևով անցնում է գրառման մեջ»,- ասաց քաղաքագետը։

Մանրամասն՝ տեսանյութում

Լիլիթ Թադևոսյան