Երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանը․․․ այո, այո, նորից շտապել է հայտնի «փոդքաստի» տաղավար ու քաղաքական
ինքնախայտառակման հերթական սեանսը ցուցադրել։ Նրա մտքի փայլատակումներից ամենացնցողը
ժողովրդի հետ հաղորդակցվելու, շփվելու թեմայով էր։ Ժողովրդին ատող, բայց «Իմ կուսակցությունը
ժողովուրդն է» կարգախոսով ընտրություններին մասնակցած ու այդ ժողովրդի քվեն
կեղծելով իշխանությունը բռնազավթած «վոյինը» հեգնել է, թե վարչապետի մարզային
այցերը նման են «կլոունադայի»։ «Հետևում եմ քարոզարշավին, որը իրենք վարում են։ Դուք
որևէ տեղ բովանդակային քննարկում տեսե՞լ եք, լսե՞լ եք։ Չկա։ Այ, մեր պես նստեն և
բովանդակության մասին խոսան, սենց լուրջ հարցերի շուրջ։ Չկա։ Վարչապետը «ստրիմեր»
ա դառել, միկրաֆոնը դրած, փողոցները ընկած, կենցաղային մակարդակի վրա ուզում են
բան անել․․․ ազդանշանը մեքենայում, ողջունելով և այլն, և այլն։ Լուրջ քննարկումներից իրենք ուղղակի խուսափում են։ Եթե նույնիսկ հաղորդումներ կան, որտեղ բանավեճ է, այդ բանավեճը վերածվում է լաչառության։ Եվ
միակ ճանապարհը ժողովրդի վրա ազդելու, իրենց էլեկտորատի վրա ազդելու, չէի ասի՝
ամբողջ ժողովրդի վրա, պրոցեսը անլրջացնելն է»։ Սա ասում է մեկը, որը, նկատենք,
կերազեր փողոցներն ընկնել, «ստրիմերի» կամ, եթե կուզի՝ «ինֆյուենսերի» կարգավիճակում ժողովրդի հետ
անկեղծ, «տետ ա տետ», հավասարը հավասարի հետ շփումներ ունենալ, լսել մարդկանց թե
գովեստն ու գնահատանքը, թե
քննադատությունն ու կսմիթները։ Բայց ոչ, Քոչարյանն ունակ է միայն դահլիճային
ֆորմատով, յուրային կոնտինգենտի հետ շփվել
ու պատասխանել «պայմանավորված» հարցերի։ Նախկին նախագահն ինքն էլ գիտի, որ բոլոր
սոցհարցումների տվյալներով՝ ունի սարսափելի բարձր անտիռեյտինգ։ «Միջազգային
հանրապետական ինստիտուտ»-ի՝ մեկուկես ամիս առաջ հրապարակած տվյալների համաձայն՝ Ռ. Քոչարյանն ունի 3 տոկոս հանրային աջակցություն։ Ընդամենը։ Հիմա, փաստորեն,
մաշված ու հյուծված այս գործիչը, եթե կուզեք՝ «քաղծաղրածուն», որն իր խմբակցության
անդամ երկու կանանց հետ «փոդքաստի» տաղավարում հարմար տեղավորված, «ումնիկի»
կեցվածք ընդունած աշխարհաքաղաքական, ավելի
ստույգ՝ իրանական պատերազմ է քննարկում, ընդ որում՝ դիլետանտի մակարդակով, խոսում
է բանավեճից, «կենցաղային մակարդակի» քննարկումներից, պրոցես «անլրջացնելուց»։ Սա ևս
վկայում է այն մասին, որ երկիրը 10 տարի կառավարած, բայց ժողովրդից փշալարերով
մեկուսացած ու ժողովրդի ատելին դարձած այս
գործիչը գաղափար անգամ չունի այն մասին, թե շփման ո՞ր ձևաչափը ինչ մակարդակի,
թեմայի շուրջ խոսակցություն է ենթադրում, անկեղծության ու շիտակության ինչ
աստիճան։
Ի դեպ, բանավեճի մասին․ Նիկոլ Փաշինյանը առնվազն 8 անգամ ՀՀ նախկին նախագահներին բանավեճի է հրավիրել ԼՂ
խնդրի բանակցային թեմայով։ Լուրջ թեմա է, չէ՞, եթե չասենք՝ լրջագույն թեմա։ Սակայն նրանք բոլորն էլ, այդ թվում ինքը՝
Քոչարյանը, բառիս բուն իմաստով փախել են լրջագույն թեմայով բանավեճից՝ ենթադրաբար
կանխազգալով, որ հակադարձելու բան չեն ունենալու, խրվելու են մինչև քոք ու դրանից
էլ անդին։
«Քոքի» մասնագետն, ի դեպ, մեկ այլ
դիտարկում էլ է արել, որը քաղաքաՏգիտության բացառիկ շեդևր է։ Ահա այն․ «Իշխանությունն
ունի պարտավորություն խոսել ամբողջ ժողովրդի հետ։ Տարբերությունը իշխանության և
ընդդիմության միջև հենց դա պետք է լինի։ Իշխանության կոմունիկացիան պետք է լինի
ամբողջ ժողովրդի հետ։
Ինքը այդ կոմունիկացիան նեղացրել է,
մի ընտրազանգվածի ուղղությամբ է միայն աշխատում։ Սա պրոբլեմ է Հայաստանում,
միգուցե էլեկտորալ առումով ինքը ճիշտ է անում։ Բայց այդ դեպքում ինքն իր տեսակով
առաջնորդ չէ։ Մենք ունենք անպատասխանատու իշխանություն և պատասխանատու
ընդդիմություն․․․»։
Հարց է ծագում՝ իրո՞ք Քոչարյանը հետևում
է Նիկոլ Փաշինյանի մարզային այցերին, ներկուսակցական քարոզարշավին, ելույթներին,
հանրային հայտարարություններին՝ ընդհանրապես։ Եթե հետևում է, ապա պետք է որ իր
«բարձր ինտելեկտով», «փայլուն վերլուծական» կարողություններով արձանագրած լիներ,
որ ՀՀ վարչապետն ի պաշտոնե պարտավորված է կոմունիկացվել ՀՀ բոլոր քաղաքացիների հետ, ավելին՝ ՀՀ վարչապետ
է դարձել ՀՀ ընտրողների մեծամասնության՝ 50+1 տոկոսի, 680 հազար քաղաքացիների
քվեարկության արդյունքում։ Եվ իր՝ որպես ՀՀ առաջնորդի աշխատանքի արդյունքը
տարածվում է ՀՀ բոլոր քաղաքացիների վրա։ Օրինակ՝ Փաշինյանի գլխավորած ՀՀ
կառավարության կողմից ներդրված առողջապահության համընդհանուր ապահովագրությունը
տարածվում է ՀՀ բոլոր քաղաքացիների վրա՝ անկախ նրանց քաղաքական կողմնորոշումից և
Փաշինյանի էլեկտորատը լինել-չլինելուց։ Այս պարզագույն բանը եթե Քոչարյանը չի ըմբռնում,
ապա պետք է գլուխն ու երկու ոտքն առնի ու պուկ փախչի քաղաքականությունից։
Մյուս կողմից էլ, ի դեպ, Քոչարյանի
պես գիգանտ քաղգործիչը պետք է որ քաղաքագիտական տեսանկյունից իր շահերից բխող
հանգամանք համարեր այն, որ Փաշինյանը, ինչպես ինքն է պնդում՝ «նեղացրել է
կոմունիկացիան, մի ընտրազանգվածի ուղղությամբ է միայն աշխատում»։ Սա կնշանակեր, որ
Քոչարյանը շանս ունի աշխատելու էլեկտորատի այդ՝ Փաշինյանի քարոզչության արեալից դուրս մնացած ընդդիմադիր հատվածի հետ
ու դեպի իրեն հակել այդ սեկտորի ձայները։ Բայց, փաստորեն, այս հանգամանքը երկրորդ նախագահի վերլուծական
միտքը ոչ թե շանս, հնարավորություն է դիտարկում, այլ հանգամանք, որը կարելի է
շահարկել ու խոցել Փաշինյանին, ավելացնել
նրան մեղսագրվող մեղքերի թվին։
Իրոք, Քոչարյան մի ասա, մի տվածուրիկ
ընծա, պարգև, նվեր ասա։
Հ. Մանուկլյան
