Հովհաննավանքի հոգևոր հովիվ տեր
Արամ քահանա Ասատրյանի հետ զրուցել ենք եկեղեցու շուրջ տեղի ունեցող իրադարձությունների,
եպիսկոպոսաց ժողովի հետաձգման և այս ամենի հանգուցալուծման մասին։
«Դժվարին ժամանակներ ենք ապրում.
որպես հոգևորական՝ ժողովրդի լայն մասշտաբների հետ եմ շփվում, և այս մարդիկ շատ անհանգիստ
են ներկա իրավիճակով։ Նախ արձանագրենք, որ մարդիկ հասկանում են՝ Հայաստանում հոգևոր կյանք գրեթե գոյություն չունի,
և իրենք կարոտ ունեն հոգևոր կյանքի նկատմամբ, կուզենային, որ Հայաստանն ավելի հոգևոր
Հայաստան լիներ, կուզենային, որ եկեղեցին և եկեղեցականներն ավելի աղոթող լինեին։ Մենք
ժողովրդի համար կարծես թե մի օրինակ ենք, թե մարդն առհասարակ ինչպիսին պիտի լինի, ընտանիքն
ինչպիսին պիտի լինի, և երբ ժողովուրդը տեսնում է, որ եկեղեցին, որպես ընտանիք, պառակտված
է, ինքն իր համար այլևս այդ կատարյալի, լավի օրինակը չունի»,- ասաց տեր Արամը։
Խոսելով նաև այն մասին, որ օդանավակայանում
Կտրիճ Ներսիսյանն ասաց, որ ժողովրդին խոսք ունի ասելու, և հարցրեց, թե «ժողովուրդն
ո՞ւր է», տեր Արամն ասաց, որ «ես ժողովրդին խոսք ունեմ ասելու» արտահայտությունը կուզենար,
որ մշտապես լիներ, ոչ թե օդանավակայանում՝ ինչ-որ հանգամանքներով, իրադարձություններով
պայմանավորված, այլ կուզենար, որ Հայոց հայրապետը միշտ իր ժողովրդին ասելու բան ունենար,
որովհետև ասելու շատ բան կար ժողովրդին։
«Եվ երբ դու չես ասել, ինչ պետք
է ասես, և այն, ինչ քո ժողովուրդը պիտի լսեր, այս պարագային մի տեսակ ուշացած եմ համարում
ժողովրդին խոսք ասելը կամ՝ ո՞ւր է ժողովուրդը։ Սա 25 տարիներին տրվող հարց պիտի լիներ՝
«ո՞ւր է ժողովուրդը», և պիտի գնային այդ ժողովրդի հետևից, պիտի փնտրեին այդ ժողովրդին,
պիտի գտնեին նրան և պիտի բերեին եկեղեցի ու հոգևոր դաշտ»,- հավելեց տեր Արամը։
Մանրամասն՝ տեսանյութում
Լիլիթ Թադևոսյան
